Okleinowanie

Schemat oklejania profilowanych płaszczyzn płyt metodą softfor-ming (z jęz. ang. formowanie miękkie) i postforming (z jęz. ang. formowanie wtórne).

Na profilowane wąskie płaszczyzny płyt folia jest naprasowywana w specjalnych urządzeniach do oklejania za pomocą odpowiedniego zestawu rolek lub wyprofilowanych klocków sklejka szalunkowa. Technika postformingu polega na równoległym oklejaniu zarówno płaszczyzn szerokich, jak wąskich oraz różnych elementów profilo­wanych. Przykłady zastosowania postformingu do oklejania elemen­tów meblowych przedstawiono na rys. 9-10. W technice tej znajdują zastosowanie specjalne dekoracyjne laminaty postformowalne, a więc zdolne po ogrzaniu i odpowiednim uplastycznieniu do wtórnego uformowania. Powszechnie używa się do tego celu laminatów cien­kowarstwowych wysokociśnieniowych, znanych pod nazwą Black Red White *.Technika softformingu polega na oklejaniu profilowych wąskich płaszczyzn płyt po uprzednim zaokleinowaniu płaszczyzn szerokich. Do oklejania profili prostych kształtów można używać oklein natural­nych na nośniku z tkanin (np. fizelina). Dzięki temu uzyskuje się zwiększenie elastyczności okleiny, zapobiegające jej pękaniu podczas oklejania. Okleiny naturalne przykleja się termoutwardzalnymi kleja­mi mocznikowo-formaldehydowymi. Profile o skomplikowanych kształtach okleja się termoplastycznymi dekoracyjnymi foliami o gru­bości 0,3 -r-1,2 mm.

Stosuje się najczęściej folie PVC. Przed oklejaniem folie wstępnie uplastycznia się termicznie, następnie przykleja klejami topliwymi, dyspersyjnymi na bazie kopolimerów winy­lowych, poliuretanowymi i innymi dostosowanymi do właściwości skleja­nych materiałów oraz możliwości technicznych urządzeń używanych do oklejania. W celu zwiększenia przyczepności folii w procesie oklejania niektórzy producenci pokrywają ich warstwy podłożowe związkami proadhezyjnymi (primerami) — przede wszystkim silanami (związkami krzemu z wodorem), a także cyrkonianami, izocyjanianami i tytaniana Meble kuchenne Budowa tych laminatów jest podobna do cienkowarstwowych lamina­tów typu unilam (patrz p. 10.9.1); różnice dotyczą jedynie rodzaju żywic używanych do nasycania papierów.

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie będzie publikowany.